کوچیک که بودیم چه دل های بزرگی داشتیم اکنون که بزرگ شدیم چه دل

 

تنگیم کاش دلامون به بزرگی بچگی بود کاش همون کودکی بودیم که

 

حرفاش رو از نگاش میتوان خوند کاش برای حرف زدن نیازی به صحبت کردن

 

نداشتیم کاش برای حرف زدن فقط نگاه کافی بود کاش قلب ها در چهره بود

 

اما اکنون اگه فریاد هم بزنیم کسی نمیفهمه و دل خوش کردیم که سکوت

 

کردیم سکوت پر بهتر از فریاد تو خالیه سکوتی رو که یه نفر بفهمه بهتر از

 

هزار فریادی است که هیچ کس نفهمه سکوتی که سرشار از نا گفته

 

هاست نا گفته هایی که گفتنش یه درده و نگفتنش هزار درده دیگه 

 

دنیا رو ببین ...بچه که بودیم از اسمون بارون میبارید بزرگ که شدیم از

 

چشامون میباره!!

 

بچه که بودیم همه چشای خیسمون رو میدیدن بزرگ که شدیم هیچکس

 

نمیبینه

 

بچه که بودیم تو جمع گریه میکردیم بزرگ که شدیم تو خلوت

 

بچه که بودیم راحت دلمون نمیشکست بزرگ که شدیم خیلی اسون

 

دلمامون میشکنه

 

بچه که بودیم همه رو ۱۰ تا دوست داشتیم بزرگ که شدیم بعضی هارو

 

هیچی بعضی هارو کم بعضی هاروهم بی نهایت دوست داریم

 

بچه که بودیم قصاوت نمیکردیم بزرگ که شدیم قضاوت های درست و غلط

 

باعث شد که اندازه ی دوست داشتنمون تغییر کنه کاش هنوزم همه رو به

 

اندازه ی همون بچگی ۱۰ تا دوست داشتیم

 

بچه که بودیم اگه با کسی دعوامون میشد ۱ ساعت بعد یادمون مرفت بزرگ

 

که شدیم گاهی دعواهامون دسالها تو یادمون میمونه و اشتی نمیکنیم

 

بچه که بودیم تو بازی هامون همش ادای بزرگ ها رو در می اوردیم بزرگ که

 

شدیم همش تو خیالمون بر میگردیم به بچگی

 

بچه که بودیم درد و دلها رو به هزار ناله میگفتیم همه میفهمیدن بزرگ که

 

شدیم دردو دل را به صد زبون میگیم اما هیچکی نمیفهمه

 

بچه که بودیم دوستیامون تا نداشت بزرگ که شدیم دوستیامون تا داره

 

بچه که بودیم بچه بودیم بزرگ که شدیم بزرگ نشدیم هیچ دیگه همون بچه

 

هم نیستیم ای کاش هیچ وقت بزرگ نمیشدیمو همیشه بچه بودیم.

                     

 

نوشته شده در ساعت توسط یسناومهراز| |